یادته بهم میگفتی تو برام عزیزترینی

پس چی شد چشماتو بستی تا دیگه منو نبینی

کی دروغ بود همه حرفاش کی نموند پای قرارا

کی خراب کرد عشقمونو ما شدیم هر دوتا تنها

دل من پوسیده مرده گول اون چشاتو خورده

چشایی که حالا لابد شکلم از یادش برده

من دلم میخواد یه روزی تو چشام نگاه کنی باز

با همون ناز نگاهت نغمه ها با غم کنم ساز

ولی اون روز اگه اومد دیگه مدهوشت نمی شم

نمی گم بازم با گریه بیا برگرد بمون پیشم

یه سوال ازت می پرسم وقتی چش تو چشت دارم

که گناه من چی بوده چه خطا بوده تو کارم

تو بگو منو نخواستی دیگه حوصله نداشتی...

یا بگو از سر تفریح مارو سر کار گذاشتی...

آخه شاید باورم شه همه این حقایق بد

اگه این بوده دلیلت نمی شم به راه تو سد

حالا آخرش بگو باز فلونی کارش دروغ بود

نداره آخر واسه ما خوب بودن یه جو دیگه سود

من الان زندم و همچین سر حالم

ولی از من تو بیابون بالا گرفته شد هر دوتا بالم

جماعت اشکالی نیستش همتون به من بخندین

آخه اون سراب که دیدم هیچکدوم هرگز ندیدین

خدتون......

نه گور بابا همتون

هی سراب خودت بگو آخر کار ما چی می شه

خون ریزی شده شروع تو بگو کی گرگ کی میشه

آره تو خسته شدی از بازی لغات پست

توی بازی چشات غریبست که بازیچست

اونی که اول راه تو توی بازی اوردیش

یا همون که نیمه راه تو تو رویاها بردیش

یادته که آخر راه کی از اون زانو شکستش؟

توی تاریکی شبها کی بروش درارو بستش؟

چشاتو دادی یه جایی که غریبرو نبینی

رفتی تا تو اون رهایی با غریبه ها بشینی

آزادیت باشه مبارک ولی نامرد این نبود راش

میشد که به روزای دور برمیگشتیم ای کاش

آره من کسی رو دارم به دروغ نگو نداری

واسه من فقط یه بازی تو ولی جون پاش میزاری

مس من نیستش اون لابد واسه وقتای بیکاری

میدونم که توی خلوت سر رو شونشم میاری

تو بگو که عشق من مرد ولی من زنده به یادش

مزه تلخ شرابه حتی اون اگه نخوادش

حالا که این آخر راست من میگم خدا به همرات

توی قلب من میمونه یاد اونهمه دروغات

 Good day how do

And I send a smile to YOU

Don't waste, waste your breth

And I won't waste my hate on YOU

Ain't gonna waste my hate

Ain't gonna waste my hat on YOU

I tink I'll keep it for myself

....

                                     METALLICA

Load.Wasting My Hate

دستان لرزان را به دکمهء سبز رنگ فشردن

حسرت یک بوق آزاد و صدای آشنای غربت

دلهره آور است

حتی بیشتر از ترس تنها شدن

کنار آرام گاه عزیزی دست به دعا:

خدایا جان بی ارزشی در کف ارادهء تو

می بازم تمام نفس را به ردی و صدا ای

و نشانی از او که آسوده است در دور دستهای فاصله ها

چون تشنه ای که می پوید سراب را

کاش میشد که پشیمان شد

از تمام آن روز که از خود خواستم مرد بودن

کوه بودن

یا ستونی از سنگ بودن

تکیهگاهی دلتنگ بودن

ناظر صد درد بودن   ننگ بودن

من پشیمان از تمامه آرزوهایم

گوشه ای تنها به حال مرگ از مرد بودن

نگاه به آسمان تیره

سوار بر امواج سیاه

دوخته چشم برتک ستاره ای خیره

که سوسو می زند چون عشقی میخکوب به دیواری از سیاهی

و یادت که چون جریان نوازش گر آب

آرامش می دهد و می خیساند

یاد داری آن نیمه شب ها را

که آسوده داشتم سر بر زاانوانت

به نرمی مینواختی گونه هایم را

تا پاک کنی شور آبه ای جاری؟

هوا تاریک وشب خلوت

سوار بر امواج با چشمانی خیس

تو دوری

درست مثل آن تک ستارهکه نوری دارد در سیاههی ها

و من هنوز معلق در حسرت تو

ساعت ۱ نیمه شب غوطه ور بر امواج ساحل خلیج فارس

بلبلان می خوانند

و تو اما خاموش

زان همه رد قلم که کشیدی روزی

همه جانم مدهوش

گفته بودند ز قبل

هم عزیز است هر آنکس که برفت از بر ما

ننگها بر دل ما خاکها بر سر ما

کودکی من بودم که بزرگی بربست

رخت از این سفرهء رنگین که کرکس میگفت

ودو صد حیف که نبودم آن روز

که پری کوچک آشک آلود

در دل غربت خویش ناز بخفت

تو پریدی خونین

رد دشنهء حسودان بر بال

مردمان آرامند همه گان در غم نان

سر به کنجی برده همه گرمند به خیال

تو پریدی خاموش وجماعت در خواب

وحشیان خفته ومنگ

من به دنبال سراب

مروز جمعست ۲شنبه پیش وداع با بزرگ شاعر ایران منوچهر آتشی بود

من اونجا نبودم...

خیلی ها قدر او رو ندونستن نه وقتی زنده بود نه العان که با اشعارش زندست

چشم چشم دو ابرو

                              دماغ و دهن یه گردو

یه گردویه تو خالی

                            با یه فریب عالی

دست دست یه سینه

                            یه قلب بی ظلم وکینه

چوب چوب دوتا پا

                          پای شکسته در راه

مو مو موهاش کو؟

                          یه کوله بار گناش کو؟

این نقاشی تموم شد

                          شکل تنم رو بوم شد

اگه یه روز نباشم

                          میگن که رنگ حروم شد

آخه من تن نمی خوام

                          ازخدا من نمیخوام

چشم چشم دو ابرو 

                          دو تا چشم مقدس

برای این غریبه

                         همه چی رفته از دس

یه خط چشم عالی

                         یه سراب خیالی

دماغ و دهن سرش چی؟

                        فکرش باز رفته با کی؟

دست دست یه سینه

                        قلب یخی همینه

چوب چوب دوتا پا

                        که می گریزن از ما

حالام کشیدم تو رو

                        زار میزنم باز ، نرو

ولی می دونم آخر

                        نخواهی داشت تو باور

                   با یه یادگار محو

خاطر ابری آن چشمانی

                  که ز نا دانی من غمگینند

تو و آن روح بزرگ

                  و گذشتی دیگر

نتوان کرد فراموش که چه سان

روح آلوده و آزرده من

                   مست و شرمگین ز پاکی تو شد

شر مساری ز دروغهای زیاد

                  و هزار گناه که گفتند و نبود

خسته از غربت خویش

رو به سویت در راه

                  کوله باری که پر از شک گناست

تو مقدس غمناک

                     همچنان آنجای...

                     کس ندانست و کسی هیچ به ادراک نرفت

جرم او عشق نبود؟

                    پس چرا بر سر دار او خدای دگری را ستود

اوست بر ایمان به شبی که میان است زمستان و خزان

                   ننگ بر او که کفرش نمودست عیان

لب او خشکیده و زبا نش بیرون

پای او بین که چه فرسوده شده

این چنین است تکاپوی سراب

                    که هم هستی آن غریب دادست بر آب

تو که دیدی نگون بختی چشمانش را

                     پس چرا هیچ نمی پرسیدی

که چرا چشم به ویرانی راه دوخته است

                   و چرا آن بالا پای ایمان دگر سوخته است